W 1936 roku, dzięki staraniom poczynionym przez rotmistrza S. Młodzianowskiego, władze wojskowe postanowiły wykorzystać PWK jako uzupełnienie dla formowanych w przypadku mobilizacji szwadronów kawalerii dywizyjnej oraz plutonów konnych zwiadowców poszczególnych pułków piechoty. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” PWK wystawić miało łącznie 27 takich szwadronów. Według etatowych stanów w skład szwadronu kawalerii dywizyjnej wchodzić miało 199 koni wierzchowych, 73 konie taborowe, 26 wozów taborowych, 6 taczanek, 1 kuchnia polowa, 2 motocykle, 216 karabiny i karabinki, 4 ręczne karabiny maszynowe (rkm), 4 ciężkie karabiny maszynowe (ckm) oraz 1 konna radiostacja. Obsadę personalną stanowiło 7 oficerów, 49 podoficerów i 196 szeregowych. Organizacyjnie szwadron dzielił się na cztery plutony liniowe (po jeden rkm na pluton), plutonu ckm (cztery na taczankach lub w jukach) i plutonu łączności z radiostacją.

Zobacz też Krakusi

Przypisy

Kategoria:Przysposobienie Wojskowe Kategoria:Kawaleria polska Kategoria:Polskie jednostki obrony narodowej rozwiązane w 1939