Teatr Powszechny w Krakowie (niem. Volkstheater – Krakau) – teatr jawny działający w Krakowie w latach 1944–1945. Jego siedzibą był gmach Starego Teatr im. Heleny Modrzejewskiej przy pl. Szczepańskim 1.
Historia Początki starań o otwarcie w Krakowie w latach okupacji stałej polskiej sceny teatralnej sięgają połowy 1940 roku, a głównym orędownikiem jej powstania był krakowski przedsiębiorca Adam Świechło. Starania te zakończyły się połowicznym sukcesem na początku 1941 roku, kiedy to Niemcy zezwolili na organizację sporadycznych przedstawień teatralnych w sali Starego Teatru. W ramach tej inicjatywy w latach 1941–1944 istniały w Krakowie dwa zespoły: operowy i dramatyczno-rewiowy, wystawiające jeden spektakl w miesiącu.
Sytuacja zmieniła się w 1943 roku, kiedy wobec klęsk wojsk niemieckich na froncie wschodnim, władze okupacyjne przyjęły kurs łagodzenia stosunku do Polaków, celem uzyskania w nich sojuszników. Wówczas to, w sierpniu 1943 roku zawarto z Adamem Świechłą umowę dzierżawy sali Starego Teatru, a w październiku tego roku rozpoczęto jej przebudowę. Dyrektorem teatru został Kazimierz Fabisiak.