Inauguracja działalności Teatru Powszechnego miała miejsce 15 marca 1944 roku, a jako premierowy spektakl wystawiono "Cyrulika sewilskiego" Gioacchino Rossiniego. W wydarzeniu wzięli udział m.in. generalny gubernator okupowanych obszarów polskich Hans Frank, gubernator dystryktu krakowskiego Kurt von Burgsdorff oraz starosta miejski krakowski Josef Krämer. Okolicznościowe i dziękczynne wobec władz niemieckich przemówienie wygłosił aktor Grzegorz Senowski.
Powstanie teatru oraz uczęszczanie do niego spotkało się z jednoznacznym potępieniem ze strony polskiego podziemia. Aktorzy zostali obłożeniu infamią, nawoływano do bojkotu przedstawień. Pomimo ta Teatr na początku swej działalności cieszył się popularnością. Nie bez wpływu na odwiedzanie placówki było stanowisko metropolity krakowskiego abp. Adam Sapiehy, który jesienią 1944 roku udzielił swoistej moralnej dyspensy odnośnie uczestnictwa w przedstawieniach dla widzów. Ponadto część środków z biletów przeznaczane było na cele charytatywne.
W okresie od lipca do połowy listopada 1944 roku nastąpiła przerwa w działalności teatru spowodowana ofensywą Armii Czerwonej oraz powstaniem warszawskim. Po upadku powstania do Krakowa trafiło wielu aktorów warszawskich teatrów jawnych, którzy zasilili zespół.