Pomimo propozycji nie zdecydowała się podjąć pracy na Uniwersytecie Warszawskim. Po odrzuceniu oferty w 1927 roku wraz z rodziną zamieszkała przy ul. św. Rocha 2 w Białymstoku. Do wybuchu wojny pracowała jako lekarz szkół powszechnych, a jako wolontariusz również jako lekarka w szpitalu miejskim św. Rocha oraz jako organizatorka letnich kolonii dla dzieci z rodzin biednych i patologicznych. Od 1 stycznia 1939 roku pracowała jako lekarz pediatra w Ubezpieczalni Społecznej w Białymstoku. We wrześniu 1939 roku została mianowana ordynatorem Oddziału Chorób Zakaźnych.
Po zajęciu Białegostoku przez wojska sowieckie wraz z dr Anną Ellert kierowała szpitalem dziecięcym przy ul. Fabrycznej w Białymstoku. Po utworzeniu getta szpital przeniesiono do budynku przy ul. Warszawskiej 15. W szpitalu (faktycznie będącym domem dziecka) przebywało ok. 100 dzieci pochodzenia polskiego, żydowskiego i sowieckiego. Ponadto Irena Białówna i Anna Ellert prowadziły dwa nielegalne zakłady opiekuńcze dla dzieci pochodzenia żydowskiego. Jeden z nich mieścił się przy szpitalu, drugi (przeznaczony dla dzieci powyżej trzeciego roku życia) przy ul. Sitarskiej.