Trzynaście portretów cesarskich przedstawia szereg władców panujących od okresu dynastii Han do dynastii Sui, namalowanych w konserwatywnym stylu kontynuującym tradycje dawnej sztuki dydaktycznej, z historycznym postaciami służącymi jako moralne i polityczne przykłady. Widać to wyraźnie choćby w przedstawieniu ostatniego cesarza , (583-589) i (561-578) z , którzy zostali postawieni naprzeciwko siebie, jakby zaangażowani w pośmiertną konwersację. Rządzący odpowiednio Południem i Północą mniej więcej w tym samym czasie ci dwaj mężczyźni reprezentują dwa rodzaje błędu w jaki mogą popaść władcy. Cesarz dynastii Chen, wytworny lecz słaby, pławił się w zmysłowych przyjemnościach i był świadkiem upadku swojej dynastii; cesarz dynastii Zhou, okrutny i gwałtowny, prześladował buddyzm i stracił swój mandat. Te dwa portrety w oczywisty sposób przekazują polityczne przesłanie, zaś zwój jako całość, z serią podobnych portretów, ukazuje historię wzrostu i upadku poprzednich dynastii, dostarczając cesarzowi dynastii Tang materiału do refleksji nad swoim własnym moralnym i politycznym postępowaniem.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Yan Liben · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.