Wszystkie przedstawienia cesarzy mają przy tym charakter portretów idealnych, w przypadku których osoby starano się wyposażyć w określone stereotypowe atrybuty, wskazujące na ich działalność i ułatwiające identyfikację.

Postacie na obrazach Yan Libena są precyzyjnie obrysowane wyraźnym rysunkiem konturowym, w zgodzie z wcześniejszą tradycją najlepiej znaną z malarstwa Gu Kaizhi (uważa się przy tym że Liben naśladował styl ). Niemniej pojawia się w ich przypadku nowość w postaci cieniowania, zaś jego portrety osiągają nieznany wcześniej stopień wyrafinowania dzięki zdolności do oddania szczegółów twarzy oraz cielesności postaci. Takie obrazy jak Lektyka cesarska, gdzie w udany sposób została uchwycona atmosfera cesarskiego dworu, zaś osobowość i nastrój poszczególnych postaci są wyraźnie podkreślone przez indywidualny wyraz twarzy i gesty, ukazują poświadczony w źródłach talent Libena do oddawania prawdziwego wyglądu rzeczy. Zgodnie ze znaną anegdotą pewnego razu Taizong miał nagle przywołać go i nakazać uklęknięcie przy jeziorze by namalował ptaki, bawiące się na tafli wody, które cesarz uważał za szczególnie urokliwe. Liben miał być szczególnie upokorzony tym wezwaniem, tak że później przestrzegł swych synów by nigdy nie zostawali malarzami.