trajektorie rozwoju obu podejść są zbliżone pod względem kontekstu powstania, dynamiki rozwoju, początkowego niedostrzegania istotności problematyki oraz metodyki i metodologii. Na jej powstanie, rozwój i kształt wpłynęły także trzy perspektywy: (1) społeczna historia dzieciństwa (m.in. Ph. Ariés, L. DeMause), podważająca „naturalność” i uniwersalność dzieciństwa; (2) perspektywa etnokulturowa, uwypuklająca zróżnicowane, kulturowo określone formy bycia dzieckiem; (3) nowy paradygmat socjologii dzieciństwa – akcentujący dzieciństwo jako konstrukcję społeczno-kulturową i dzieci jako podmioty aktywnie konstruujące własne życie społeczne.
Etapy rozwoju badań Wyróżnia się trzy etapy kształtowania archeologii dzieciństwa: (1) konstatacja marginalizacji problematyki dziecka i dzieciństwa w archeologii i poszukiwanie jej przyczyn; (2) „dodanie dzieci” do obrazu przeszłości i uzupełnienie interpretacji; (3) ujmowanie wieku jako istotnego, zróżnicowanego względem innych zmiennych (płeć kulturowa, etniczność, status społeczny) czynnika strukturyzującegoSofaer-Derevenski 1994, 10..