Uchwała wpisywała się w politykę zwiększania podaży zbóż na rynku wewnętrznym, co miało kluczowe znaczenie dla zaopatrzenia ludności w pieczywo i inne produkty zbożowe. Gospodarstwo musiało przeznaczyć co najmniej 20% gruntów ornych na zboża konsumpcyjne i wywiązać się z ustalonego w umowie „minimum dostawy”, czyli obowiązkowej ilości zboża wynikającej z tego areału. Dopiero po spełnieniu tego warunku mogło liczyć na premię pieniężną. Uchwała pokazuje ewolucję polityki kontraktacyjnej – od systemu przymusowych dostaw (charakterystycznych dla wcześniejszych lat PRL) ku systemowi zachęt finansowych, które miały zwiększyć dobrowolność i efektywność dostaw
Również w 1971 r. ukazała się uchwała Rady Ministrów w sprawie skupu zwierząt rzeźnych i produktów zwierzęcych, którą znowelizowano w 1975 rUchwała Nr 77 Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 1971 r. w sprawie organizacji skupu zwierząt rzeźnych i produktów zwierzęcych oraz cen stosowanych w tym skupie. M. P. 1971 nr 24 poz. 155Uchwała nr 144 Rady Ministrów z dnia 8 sierpnia 1975 r. zmieniająca uchwałę w sprawie organizacji skupu zwierząt rzeźnych i produktów zwierzęcych oraz cen stosowanych w tym skupie. M. P 1975 nr 25 poz. 157. Skup zwierząt rzeźnych oraz produktów zwierzęcych prowadzony był w formie kontraktacji, dostaw obowiązkowych oraz skupu rynkowego.