, główny doradca prawny Cesarskiej Armii Japońskiej, rok po zakończeniu wojny opublikował w Paryżu pracę pt. La guerre Sino-japonaise au point de vue du droit international, w której starał się odeprzeć zachodnią krytykę. Utrzymywał w niej, że większość ofiar masakry stanowili chińscy żołnierze, którzy przebrali się w cywilne ubrania i podstępnie atakowali japońskich żołnierzy. Twierdził, że badając miejsce masakry odkrył zwłoki jedynie dwóch kobiet. Podkreślał również, że zachowanie japońskich żołnierzy zostało sprowokowane wcześniejszym okrutnym postępowaniem Chińczyków. Usprawiedliwiał ponadto mordowanie jeńców, twierdząc, że ich pilnowanie i żywienie nadmiernie obciążało japońską armię.
Rząd chiński nie próbował propagandowo wykorzystać masakry, wręcz przeciwnie – na użytek wewnętrzny utrzymywał, że Port Artur wciąż pozostaje w chińskich rękach.
Większość zachodnich korespondentów, którzy raportowali wojnę chińsko-japońską, przychyliła się do argumentacji, że ekscesy japońskiego wojska były konsekwencją wcześniejszych chińskich okrucieństw. W USA sprzeczności w napływających z Azji doniesieniach prasowych zostały wykorzystane przez zwolenników rozwijania współpracy gospodarczej z Japonią.