Tło Budowa Canal du Nord rozpoczęła się w 1913 roku, aby połączyć rzekę Oise z Kanałem Dunkierka-Skalda. Wraz z wybuchem I wojny światowej prace zostały wstrzymane, a poszczególne odcinki kanału znajdowały się w różnym stadium realizacji. Podczas odwrotu Niemcy uczynili teren wzdłuż kanału na północ od Sains-lès-Marquion praktycznie nieprzejezdnym, niszcząc mosty i zalewając i tak już bagnisty teren otaczający kanał. Jedynym przejezdnym terenem był ten na południu, gdzie niewielki, 3,7-kilometrowy odcinek kanału między Sains-lès-Marquion a Mœuvres pozostał w dużej mierze suchy z powodu nieukończonych prac nad kanałem. Nawet w stanie częściowo przekopanym, suchy odcinek kanału nadal stanowił poważną przeszkodę. Kanał miał około 37 metrów szerokości, z zachodnim brzegiem o wysokości od 3 do 4,5 metra i wschodnim brzegiem o wysokości około 1,5 metra. Brytyjska 1 Armia (gen. Henry Horne) została zmuszona do wstrzymania ofensywy do czasu zabezpieczenia przejścia przez kanał.
Brytyjski atak na linię Drocourt-Quéant 2 września 1918 roku zakończył się rozbiciem Niemców na froncie o długości 6,4 km.