Od 1921 działał w Oddziale Wileńskim PTF, w 1922 i 1928 był członkiem zarządu. W 1928 pełnił funkcję opiekuna merytorycznego VI Zjazdu Studenckich Kół Matematycznych, Fizycznych i Astronomicznych w Wilnie. W 1929 był inicjatorem stworzenia Sekcji Dydaktycznej Oddziału Wileńskiego PTF i były jej pierwszym przewodniczącym. W 1928 brał udział w IV Zjeździe Fizyków w Wilnie, w 1932 w VI Zjeździe w Warszawie, w 1936 w VIII Zjeździe we Lwowie. Na Zjeździe w 1932 wygłosił referat pt. Kształcenie nauczycieli fizyki, w którym wskazał słabe przygotowanie maturzystów i przyczyny takiego stanu rzeczy: zbyt obszerne programy nauczania, przepracowanie źle uposażonych nauczycieli, brak infrastruktury i środków na prowadzenie ćwiczeń i pokazów, słabe przygotowanie pedagogów.
W 1928 razem z profesorami Wacławem Dziewulskim, Józefem Patkowskim, Szczepanem Szczeniowskim i Janem Weyssenhoffem brał udział w opracowaniu nowego wydania klasycznego podręcznika uniwersyteckiego Zasady fizyki Augusta Witkowskiego.