Wróżka – istota o magicznych zdolnościach występująca w europejskich tradycjach folklorystycznych oraz literaturze, przedstawiona zazwyczaj jako niewielkie, antropomorficzne, skrzydlate stworzenie, najczęściej kobieta. Wróżki postrzegane są głównie jako postaci ingerujące w życie ludzi, mając na nie pozytywny (lub rzadziej negatywny) wpływ.

Etymologia Polskie słowo wróżka pochodzi od czasownika wróżyć, pojawiającego się po raz pierwszy w XVI wieku w znaczeniu „przepowiadać przyszłość”. W opowieściach i bajkach wróżka, podobnie jak wróżbiarka i wróżbitka, to „kobieta mająca moc czynienia czarów”, zazwyczaj przedstawiana jako postać pozytywna i przeciwstawiona czarownicy.

W języku prasłowiańskim czasownik *voržiti „przepowiadać przyszłość” prawdopodobnie pochodzi od rzeczownika *vorgъ, oznaczającego „rzucanie losów w celach wróżbiarskich”, a także „przeznaczenie objawiające się przy wróżeniu” i wywodzącego się z prasłowiańskiego czasownika *vergti, *vŕ̥gǫ „rzucić”.

W językach słowiańskich kontekst dywinacyjny oraz czarodziejski czasem przeplatają się nawzajem, np. rosyjskie vorožit’ i białoruskie varažýc’ noszą oba te znaczenia.