Wbrew dyktatowi George’a Washingtona o unikaniu uwikłanych sojuszy, na początku zimnej wojny Stany Zjednoczone zawarły 44 formalne sojusze i wiele innych form zobowiązań z prawie 100 krajami, większością krajów świata. Niektórzy obserwatorzy określali ten proces jako „paktomanię”. Większość świata była zainteresowana sojuszem ze Stanami Zjednoczonymi. Już na początku lat 40., obserwując postawę innych narodów, Isaiah Bowman, Henry Luce i Wendell Willkie podkreślali potencjał sojuszniczy Stanów Zjednoczonych.

Według Kennetha N. Waltza nie są to sojusze w westfalskim sensie charakteryzującym się równowagą sił, równą współzależnością państw członkowskich i nietrwałością. Wielu uczonych uważa je za instrumenty, za pomocą których Stany Zjednoczone utrwalają swoją „hegemoniczną” rolę. Przed przewidywaniem zderzenia cywilizacji, Samuel P. Huntington uogólnił, że od 1945 roku większość krajów demokratycznych stała się członkami „systemu sojuszy”, w którym „pozycja Stanów Zjednoczonych była hegemoniczna”.