Dalsze życie W 1925 roku powróciła do pracy jako pielęgniarka w Dublinie. Była jedną z założycielek partii Fianna Fáil w 1926 roku. Została jedną z sześciu kobiet wybranych do pierwszych władz partii. Budowała struktury partii w swoim rodzinnym hrabstwie Sligo. Protestowała przeciwko niektórym działaniom partii, które uważała za dyskryminujące wobec kobiet, w tym m.in. niektóre zapisy konstytucji Irlandii z 1935 roku. Została członkinią komitetu ds. legislacji dotyczącej kobiet National Women's Council. Była jedną z założycielek Women's Industrial Development Association. WIDA nominowało ją na jedno z miejsc w nowo-utworzonym Seanad Éireann, izbie wyższej irlandzkiego parlamentu. Została jedną z 4 pierwszych kobiet będących członkami izby w historii kraju. W parlamencie przemówiła tylko raz. Straciła swój mandat po wyborach parlamentarnych w 1938 roku.
Pozostała działalność Była aktywną działaczką Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża. Była nominowana do pierwszego zarządu Irlandzkiego Czerwonego Krzyża. Była honorową sekretarz Irish Nurses Association. Zbierała fundusze na rzecz ustanowienia domu spokojnej starości dla pielęgniarek w Howth w Dublinie;