Strefa wolna obejmowała obszar 246 618 km², czyli 45% terytorium Francji. Linia demarkacyjna przebiegała przez trzynaście departamentów: Basses-Pyrénées (od 1969 Pireneje Atlantyckie), Landes, Żyrondę, Dordogne, Charente, Vienne, Indre-et-Loire, Loir-et-Cher, Cher, Allier, Saône-et-Loire, Jurę i Ain. Spośród 90 departamentów przedwojennej Francji wojska niemieckie całkowicie zajęły 45, a częściowo 13; natomiast 32 departamenty pozostały całkowicie w strefie wolnej.
Okupacja włoska Włoska strefa okupacyjna we Francji została ustanowiona na mocy oddzielnego rozejmu z Włochami, podpisanego 24 czerwca 1940 roku w Villa Incisa niedaleko Rzymu.
Włoska strefa okupacyjna obejmowała niewielkie obszary przygraniczne zdobyte przez wojska włoskie, w tym Mentonę. Obszar ten obejmował 800 km² zamieszkanych przez zaledwie 28 000 mieszkańców, ale odegrał kluczową rolę w ochronie francuskich Żydów i zapewnił względnie bezpieczną bazę bojownikom ruchu oporu.