Pod koniec XV wieku ceremonię sprawowano w sporym pokoju na sześć lub osiem tatami, a wszystkie utensylia herbaciane (czarki, puszki i pojemniki na wodę) ustawiano na półkach chińskiego stolika nazywanego daisu (nie dotyczyło to kociołka, jeśli rozpalono już pod nim węgiel drzewny). Dōjinsai miało jednak wymiary jedynie 4,5 tatami, które stały się standardem. Tradycja łączy je z wymiarami celi , boddhisattwy, który zgodnie z buddyjską legendą w takim małym wnętrzu podjął Mańdziuśriego wraz z osiemdziesięcioma tysiącami uczniów Buddy. Styl shoin przewidywał oddzielne przestrzenie dla ludzi różnych klas, jednak niewielka powierzchnia Dōjinsai implikowała odrzucenie społecznych różnic. Pokój herbaciany o powierzchni 4,5 tatami był domem pustelnika, celą Wimalakirtiego, a mędrcy traktują wszystkich ludzi jednakowo, na co wskazywała również sama nazwa Dōjinsai, „Sanktuarium Równej Życzliwości”.