Styl sōan thumb|Ihō-an na terenie – domek herbaciany w stylu sōan zaprojektowany przez Enshū Kobori Budowa pomieszczeń typu shoin o powierzchni 4,5 tatami rozpowszechniła się w XVI wieku. W 1502 dworzanin i poeta kupił wiejski dom na 6 mat, po czym zmniejszył jego powierzchnię do 4,5 maty i zaczął w nim organizować spotkania poetyckie waka i renga. Jeden z uczestników tych spotkań, , też zbudował u siebie domek na 4,5 maty i nazwał go Yamazatoan (Chatka górskiej wioski). Od tego rodzaju pomieszczeń blisko było do budowy domków przypominających z zewnętrz „chatki kryte strzechą” (sōan), które zaczęli stawiać mistrzowie herbaty z Shimogyō, południowej dzielnicy Kioto. Jedną z pierwszych takich chatek miał zbudować Sōshu, przybrany syn i uczeń Mokichiego Muraty, pioniera herbaty w stylu wabi. Arystokrata Washo Takayasu (zm. 1533) pisał o domku Sōshu, iż: „Wygląda on na górską pustelnię i robi wielkie wrażenie. Pozwala na życie w samotności w centrum miasta”Za: . Wyrażenie „górskie miejsce pośrodku miasta” stało się modne wśród stołecznych mistrzów herbaty, wyrażając ich ideał przestrzeni pozwalającej na pustelnicze odosobnienie nawet pośrodku gwarnego miasta. Piszący nieco później João Rodrigues (zm.