Furuta dodał również nowe okna (przysłonięte różnokolorowym papierem, a nie prostą żaluzją z prętów bambusa) oraz świetliki, zaprojektowane tak, by otrzymać specjalne efekty świetlne w przestrzeni pawilonu.
Innowacje wprowadzone przez Furutę zostały zaadaptowane przez jego ucznia, Enshū Kobori, który jest uważany za najważniejszego architekta przestrzeni ceremonii herbacianej wczesnego okresu Edo. To on spopularyzował pomieszczenia kusorinoma, które były urządzane w dawnym stylu shoin. Jednocześnie zgodnie z nowym stylem sukiya nieobrobione belki i słupy, w chatkach sōan eksponowane na zewnątrz, zostały zakryte lub dokładnie wygładzone. Pojawiły się drugie wejścia, dla gości „szlachetnych”, o wysokości 1,5–1,6 m, które wprawdzie wymagały pochylenia, ale już nie wczołgiwania się, nadal obowiązującego zwykłych gości. Niemal wszystkie domki herbaciane zaczęły mieć dołączaną kuchnię (omizuya). Ceremonia herbaty wymagała zatem dwóch wnętrz, pomieszczeń dla służby, kuchni, oraz licznych szafek i półek na utensylia.