Dlatego okna przesłaniano ruchomą ramą oklejoną matowym papierem (shōji) oraz stosowano podnoszone do góry bambusowe okiennice ().
Styl sukiya
W okresie Edo, z jego scentralizowanym rządem oraz ścisłymi podziałami społecznymi, herbatę w stylu wabi zastąpiła odpowiadająca gustom rządzącej arystokracji „herbata daimyō” (daimyōcha). Jednocześnie w XVII wieku styl shoin został zastąpiony przez prostszy i bardziej elegancki , w związku z czym zmiany dotknęły również chashitsu, co można zaobserwować już u Furuty Oribe. Jego chashitsu był dużo większy niż Rikyū. Przesuwane drzwi (fusuma) oddzielały specjalne pomieszczenie dla służby, wprowadzającej poszczególnych gości. Podłoga w miejscu dla gości była podwyższona, by zaznaczyć ich wyższy od służących status społeczny. Ponadto rytuał odbywany w jednym pomieszczeniu Furuta rozdzielił na dwa: właściwy pokój herbaty oraz „izbę w szeregu” (kusorinoma). Podczas gdy w pokoju herbaty pito herbatę gęstą (koicha), to w znacznie większym pomieszczeniu kusorinoma podawano herbatę rzadką (usucha) i rozmawiano swobodnie na różne tematy.