Od czerwca 1945 pracował w Bydgoszczy, we wrześniu tegoż roku został wizytatorem w Kuratorium Okręgu Szkolnego Pomorskiego w Toruniu. Od 1953 urzędnik Ministerstwa Oświaty, od 1956 naczelnik Wydziału Wychowania Fizycznego. W 1957 został pracownikiem Instytutu Naukowego Kultury Fizycznej w Warszawie (podległego Głównemu Komitetowi Kultury Fizycznej), kierował w nim Zakładem Wychowania Fizycznego. W 1961 uzyskał stopień doktora na podstawie pracy pt. Badania nad wartością niektórych prób sprawności fizycznej, a w 1969 doktora habilitowanego po przedstawieniu rozprawy pt. Program wychowania fizycznego a sprawność młodzieży szkolnej (była to pierwsza praca habilitacyjna z wychowania fizycznego obroniona na warszawskim AWF-ie). Otrzymał później tytuł profesora nauk o kulturze fizycznej.

Od 1969 do 1973 był organizatorem i pierwszym rektorem Wyższej Szkoły Kultury Fizycznej w Gdańsku. Po zakończeniu kadencji został profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Naukowym Kultury Fizycznej w Warszawie oraz wykładowcą Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Autor ponad 120 publikacji naukowych poświęconych m.in. motoryce, teorii wychowania fizycznego i sportu, promotor około 25 przewodów doktorskich, pomysłodawca testów sprawności fizycznej.