Kvapil podkreślał, że nie oczekiwał pełnej zmiany poglądów uczestników, lecz chciał skonfrontować ich opinie z realiami wojny. Reżyser przyznał, że najbardziej poruszające były rozmowy z ukraińskimi dziećmi, które od lat funkcjonują w warunkach wojny. Podziękowania, jakie otrzymał od mieszkańców, określił jako „przytłaczające i zawstydzające”. Reżyser otrzymał również anonimowe groźby od krytyków.

Recenzent portalu MovieZone podkreślał wysoką jakość realizacyjną, dynamiczny montaż i atrakcyjność formy także dla szerokiej widowni, a także trafny dobór muzyki. Jednocześnie wskazywał na dramaturgiczne słabości, w tym na to, że większość ujęć nie wnosi wiele nowego, a komentarze „bohaterów” pełnią raczej funkcję urozmaicenia.

Recenzja Marka Čecha na portalu Novinky.cz podkreśla, że film Robina Kvapila ukazuje „dezolatów” – osoby, które otwarcie identyfikują się z tym pejoratywnym określeniem i odrzucają przekaz mediów głównego nurtu, preferując źródła „alternatywne”. Recenzent zauważa, że bohaterowie – Ivo, Nikola i Petra – mimo bezpośredniego zetknięcia z rzeczywistością wojny, pozostają przy swoich narracjach inspirowanych rosyjską propagandą. Wskazuje m.in.