Jego młodszymi braćmi byli oficerowie Wojska Polskiego: Michał (1894–1926), rotmistrz i Kazimierz (1899–1994), kapitan administracji (artylerii), odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 1910 ukończył szkołę realną w Kijowie.

1 września 1910 rozpoczął służbę w armii rosyjskiej i naukę w Konstantynowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. 6 sierpnia 1913, po ukończeniu szkoły, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 6 sierpnia 1913 i wcielony do 3 dywizjonu artylerii konnej w Kownie na stanowisko młodszego oficera 5 baterii. Brał udział w I wojnie światowej w walkach na froncie niemiecko-rosyjskim. 18 września 1914 został ciężko ranny w lewą rękę, a następnego dnia dostał się do niemieckiej niewoli. W 1918, po uwolnieniu z niewoli, przyjechał do Warszawy.

9 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W czasie wojny z Ukraińcami był dowódcą pociągu pancernego nr 13 „Boruta”.