Z dniem 15 grudnia 1922 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 3 dywizjonu artylerii konnej w Wilnie. 1 czerwca 1924 powierzono mu pełnienie obowiązków kwatermistrza tego dywizjonu. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 44. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 2 listopada 1926, po złożeniu egzaminu wstępnego z dobrym postępem i odbyciu przepisanego stażu liniowego, został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu 1926/28 z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów artylerii. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie na stanowisko szefa sztabu. Z dniem 1 listopada 1930 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko szefa oddziału ogólnego. Z dniem 8 kwietnia 1931 został przydzielony na pięcioipółmiesięczny kurs doskonalący oficerów artylerii w Toruniu. W październiku 1931 został przeniesiony do 21 pułku artylerii lekkiej w Białej na stanowisko dowódcy III dywizjonu detaszowanego w Oświęcimiu. 17 stycznia 1933 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1933 stopień podpułkownika w korpusie oficerów artylerii i 1. lokatą.