Anatolij Nikołajewicz Biriukow (ros. Анато́лий Никола́евич Бирюко́в; ur. 18 lutego 1939 w Czechowie, zm. 24 lutego 1979 w Moskwie) – radziecki seryjny morderca, zwany Łowcą dzieci, skazany za zabicie pięciorga dzieci w rejonie Moskwy między wrześniem a październikiem 1977 r.

Życiorys Anatolij Biriukow urodził się 18 lutego 1939 roku w robotniczej osadzie obwodu moskiewskiego Łopasnia – przyszłym mieście Czechowa. Jego ojciec, Nikołaj Biriukow, był dowódcą Armii Radzieckiej, generałem porucznikiem i Bohaterem Związku Radzieckiego. Jako dziecko, w wyniku wypadku (próbował przeciąć ostrą amunicję, powodując jej eksplozję i oszpecenie jego twarzy), Biriukow doznał poważnych oparzeń twarzy, lewej strony klatki piersiowej i obu ramion, które wpłynęły na jego wygląd, pozostawiając poważne blizny do końca życia. Sam Biriukow wyjaśnił pochodzenie swoich blizn, mówiąc, że „w dzieciństwie ktoś przypadkowo wylał na mnie garnek zupy”. Ze względu na swój wygląd był prześladowany w szkole przez rówieśników i nie miał przyjaciół, co sprawiło, że przyszły zabójca dorastał jako cichy, wycofany i nietowarzyski. Niemniej jednak Biriukow był żonaty i miał dzieci. W życiu codziennym Biriukow był opisywany jako osoba życzliwa i uprzejma, więc kiedy został aresztowany za morderstwa, nikt z jego znajomych nie mógł uwierzyć w jego winę.