„Nasz naród jest bardzo chrześcijański, kapłan jest szanowany i kochany przez katolików. Przez ponad 100 lat kraj był w niewoli, a Rosja i Prusy w swych zaborach zlikwidowały całkiem życie zakonne. Nie było domów, które mogłyby przyjmować kandydatów na misje. To tłumaczy fakt, że Polska uczyniła relatywnie niewiele dla wielkiego dzieła misji. Nie można było wymagać od rodziców, by wysyłali dzieci do szkół misyjnych za granicę, gdzie traciłyby kontakt ze swoim językiem i pozbawiały się miłości do kraju. [...] Po odzyskaniu niepodległości Polska otworzyła swe granice dla zakonów i zgromadzeń zakonnych. [...] Młode misyjne zgromadzenia rozwijają się niezwykle bujnie. Niższe seminaria duchowne otworzyli oprócz oblatów także jezuici, redemptoryści, pallotyni, werbiści, salwatorianie i misjonarze Św. Rodziny. Zgłasza się do nich tak wielu młodych, że nie wystarcza dla wszystkich miejsc.”Paweł Zając OMI, „Wobec wielkich potrzeb naszego wychodźstwa...” – polscy misjonarze oblaci maryi niepokalanej w perspektywie kapituły generalnej 1926 r., „Studia Polonijne” t. 33, Lublin 2012, s. 129.