Dzięki temu działania związane z ochroną roślin mogły być prowadzone skuteczniej i w sposób bardziej skoordynowany.

Ważną rolę pełnił również Państwowy Instytut Naukowy Gospodarstwa Wiejskiego oraz inne placówki naukowe wyznaczone przez Ministra Rolnictwa. Ich zadaniem było udzielanie władzom praktycznych i technicznych wskazówek dotyczących metod zwalczania chorób roślin, a także sposobów likwidacji chwastów i szkodników. W ten sposób łączono wiedzę naukową z praktyką administracyjną i gospodarczą, aby zapewnić skuteczną ochronę upraw.

Ważniejsze choroby i szkodniki roślin według Ministra  Rolnictwa Minister Rolnictwa mocą rozporządzenia z 1927 r. uzyskał kompetencje do określenia trybu postepowaniu w przypadku występowania ważniejszych chorób roślin, w tym: rozporządzenie Ministra Rolnictwa 1928 r. o zwalczaniu raka ziemniaczanegoRozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 9 lutego 1928 r. o zwalczaniu raka ziemniaczanego. Dz. U 1928 nr 18 poz. 162 , rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1935 r. o tępieniu korówki wełnistejRozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 19 września 1935 r. o tępieniu korówki wełnistej. Dz. U 1935  nr 74 poz. 465, rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1938 r.