W międzyczasie uzyskał doktorat z prawa międzynarodowego na Uniwersytecie we Fryburgu (1949) i z nauk ekonomicznych na Uniwersytecie w Tybindze (1950).

W lutym 1951 porzucił karierę dyplomatyczną zagrożony przymusowym ściągnięciem do kraju przez komunistyczne władze. Dotarł z rodziną statkiem do Kanady, początkowo do Montrealu, a od 1970 do Toronto. Przez dwa lata pracował jako ekonomista w Canadair, a później na stanowiskach dyrektorskich w przedsiębiorstwach konsultingowych (m.in. Werner Management Consultans). Pracował jako doradca ds. zarządzania dla spółek farmaceutycznych, produkcyjnych i konglomeratów, a także dla rządów kilkunastu państw. Działał w organizacjach polonijnych, w tym jako prezes Kongresu Polonii Kanadyjskiej w prowincji Quebec (1960–1967) oraz przewodniczącego rady głównej organizacji (1967–1969) i członek Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. W 1978 przewodniczył światowemu zjazdowi Polonii w Toronto. Wchodził w skład komitetu doradczego ds. Konstytucji Kanady oraz przewodniczył radzie ds. wielokulturowości w prowincji Ontario.