Rodzaje Jouissance Jouissance Falliczna Jest to dominująca forma jouissance, zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, zorganizowana wokół fallusa jako symbolicznego znaczącego. Fallus, w ujęciu Lacana, nie odnosi się do biologicznego organu, lecz do symbolicznego wyznacznika władzy, potencji i kompletności. Lacan stwierdza, że jouissance, o ile jest seksualna, jest falliczna, co oznacza, że nie jest ona bezpośrednio ukierunkowana na relację z jako podmiotem, lecz dotyczy raczej własnego zaspokojenia podmiotu w oparciu o symboliczną funkcję fallusa.
Jouissance falliczna jest więc częściowo symbolizowalna, mierzalna i związana z procesem kastracji symbolicznej – wejścia podmiotu w porządek języka i prawa, co zawsze wiąże się z pewną utratą i ograniczeniem. Jest to jouissance, która mieści się w ekonomii pragnienia wyznaczonej przez fallus, a zatem jest w pewnym sensie "policzalna" i ograniczona.
Jouissance Dodatkowa / Inna W 1973 roku Lacan wprowadza koncepcję specyficznej jouissance kobiecej, określanej jako "jouissance dodatkowa" (fr. jouissance supplémentaire), która jest "poza fallusem" i stanowi jouissance Innego.