To pojęcie, rozwinięte głównie w Séminaire XX: Encore (1972–1973), odnosi się do formy jouissance specyficznej dla kobiet, która nie jest w pełni podlegająca symbolizacji fallicznej i wymyka się porządkowi Symbolicznemu. Oznacza to, że nie może być całkowicie ujęta w ramach języka i dyskursu. Lacan stwierdza, że "Kobieta jest Nie-cała" (fr. pas-toute), co oznacza, że nie cała jej jouissance jest objęta funkcją falliczną. Ta "inna" jouissance jest często opisywana jako tajemnicza, nieliczalna, nieskończona, a nawet mistyczna, ponieważ jej doświadczenie wykracza poza ramy dostępne dla języka i symboliki, pozostając często niewypowiedzianym nawet dla samych kobiet. Aby zróżnicować te dwie formy jouissance, Lacan wprowadza dla nich różne symbole algebraiczne: Jφ oznacza jouissance falliczną, natomiast JA odnosi się do jouissance Innego
Jouissance a Brak i Obiekt a Jouissance jest ściśle związana z fundamentalnym (fr. manque-à-être) w podmiocie, który powstaje w momencie wejścia w język i porządek symboliczny. Język, konstytuując podmiot, jednocześnie odcina go od pierwotnej jedności i bezpośredniego dostępu do "Rzeczy". Jouissance pojawia się w miejscu tej luki, próbując ją wypełnić, jednak zawsze w sposób niekompletny i paradoksalny.