Jouissance a Kastracja i Zakaz Symboliczny Zakaz jouissance (związany z zasadą przyjemności) jest nieodłącznie wpisany w symboliczną strukturę języka. Z tego powodu "jouissance jest zakazana temu, kto mówi, jako takiemu". Wejście podmiotu w porządek symboliczny jest uwarunkowane początkową rezygnacją z jouissance w kompleksie kastracyjnym, gdy podmiot porzuca próby bycia wyobrażeniowym fallusem dla matki. Kastracja oznacza, że jouissance musi zostać odrzucona, aby można było do niej dotrzeć na "odwróconej drabinie Prawa pragnienia".
Symboliczny zakaz w kompleksie Edypa (tabu kazirodztwa) jest paradoksalnie zakazem czegoś, co jest już niemożliwe do pełnego osiągnięcia. Jego funkcja polega na podtrzymywaniu neurotycznej iluzji, że jouissance byłaby osiągalna, gdyby nie była zakazana. Sam zakaz tworzy pragnienie jego przekroczenia, a jouissance jest zatem fundamentalnie transgresywna.
Krytyka i Interpretacje Pojęcie jouissance jest jednym z najbardziej dyskutowanych i kontrowersyjnych w teorii Lacana. Różni komentatorzy i szkoły psychoanalityczne oferują odmienne interpretacje tego terminu, co świadczy o jego bogactwie, ale także o inherentnej złożoności.