Lacan podkreśla, że jouissance nie ma charakteru naturalnego ani instynktownego w czysto biologicznym sensie. Jej uwarunkowanie wynika z wejścia podmiotu w porządek języka, co symbolicznie "rozrywa" ciało i odcina je od wyobrażonej pierwotnej pełni. W tym ujęciu, jouissance jest inherentna dla ciała, o ile jest ono ukonstytuowane i naznaczone przez znaczący.
Ta "rozdarta" kondycja, wynikająca z niemożności pełnego zaspokojenia poza symboliką, generuje jouissance jako nadmiar, który wymyka się racjonalnej kontroli i ujęciu przez język.
Jouissance a Popęd Śmierci Popęd śmierci (fr. Pulsion de mort) jest tym, co Lacan utożsamia z nieustannym pragnieniem podmiotu, by przebić się przez zasadę przyjemności w kierunku Rzeczy(coś poza słowami, coś pierwotnego) i pewnego nadmiaru jouissance. W tym kontekście, jouissance staje się "ścieżką ku śmierci" (fr. voie de la mort). O tyle, o ile popędy są próbami przełamania zasady przyjemności w poszukiwaniu jouissance, każdy popęd jest popędem śmierci.