Kosmogonia Rygwedy – ujęcie początku świata obecne w hymnach X mandali Rygwedy. Centralne miejsce zajmuje Hymn 129 (Nasadiya Sukta) – spekulatywna refleksja metafizyczno-epistemologiczna nad genezą bytu – oraz Hymn 90 (Purusha Sukta), w którym kosmos wyłania się z ofiary kosmicznej Istoty (Puruṣy). Teksty te unikają jednego, dogmatycznego aktu stworzenia, akcentując jedność, kāmę (pragnienie) jako impuls twórczy oraz granice poznania początku świataStanisław F. Michalski (tłum.), Hymny Rigwedy, Wrocław–Warszawa: Ossolineum, 1971 (Hymn 90 s. 104–107; Hymn 129 s. 126–127).Maciej Stanisław Zięba, Powstanie świata według Rigwedy, Montreal, 1996..

Cechy kosmogonii wedyjskiej Kosmogonie Rygwedy cechuje:

brak jednoznacznego, jednorazowego aktu stwórczego;

język symboliczny i filozoficzny zamiast narracji czysto mitologicznej;

sceptycyzm epistemologiczny (wątpliwość, czy początek w ogóle daje się poznać);

rola pragnienia (kāma) jako siły pierwotnej;

prymat Jedni (ekaṃ) nad postaciami boskimi.

Nasadiya Sukta (X.129) Hymn 129 (dewanagari: नासदीय सूक्त) uchodzi za najbardziej spekulatywny tekst kosmogoniczny Rygwedy. Został przełożony na język polski przez S.F. Michalskiego i szeroko skomentowany przez M.S.