Ziębę.
Treść i struktura Hymn (7 strof) rozważa stan przedkreacyjny, w którym „nie było bytu ani niebytu”, „przestrzeni ani nieba”; panowała „ciemność skryta przez ciemność” i „ocean bez cech”; „Jedno oddychało bez tchu własną mocą” — obraz niewyrażalnej, nierozróżnialnej Jedni.
W interpretacji Zięby to nie nicość, lecz stan pozakategorialny (poza opozycjami byt/niebyt, czas/przestrzeń, sprawca/skutek), z którego dopiero wyłaniają się różnicowanie i porządek.
Motywy przewodnie Brak dualizmów i nierozróżnialność „Niebytu nie było wtedy, ani bytu nie było… Cóż poruszało się? Kto miał opiekę?” (X.129.1) — opis graniczny, poza kategoriami ontologii i sprawstwa.
Tapas – pierwotny impuls „Zarodek bytu w pustkowiu zawarty / stał się tym jedynym mocą swego żaru” (X.129.2) — aluzja do tapas, duchowego „żaru”, który inicjuje stawanie się bez udziału personalnego stwórcy.
Pramateria jako ciemność i ocean „Była ciemność, ciemnością od początku okryte;