Opiekę nad ukrywanymi sprawowała przede wszystkim córka gospodarzy, Honorata Konieczna, przy wsparciu pozostałych członków rodziny (Honorata zajmowała się gotowaniem i praniem, Marianna odbierała z kryjówek wiadra z nieczystościami, a Piotr przynosił ukrywanym różne przedmioty, w tym gazety). Aby nie wzbudzać podejrzeń sąsiadów, prace w gospodarstwie wykonywano głównie nocą, a ukrywający się mogli jedynie wtedy na krótko opuścić kryjówkę. Mężczyźni z rodziny pełnili nocne warty.
Z biegiem czasu mieszkańcy okolicy zaczęli domyślać się, że w gospodarstwie mogą przebywać osoby pochodzenia żydowskiego, zwracając uwagę na zwiększone zużycie żywności i częste wypieki chleba. W lecie 1943 roku do niemieckiej żandarmerii w Działoszycach dotarło doniesienie o możliwym ukrywaniu Żydów w gospodarstwie Koniecznych. Podczas rewizji Niemcy zastali w domu jedynie Honoratę i jej ojca, Macieja. Żandarmi grozili im bronią, domagając się wydania ukrywanych osób. Dzięki stanowczej postawie Honoraty, która zaprzeczyła oskarżeniom, i po bezskutecznym poszukiwaniu okolicy, Niemcy odjechali.
Konieczni kilkakrotnie przechowywali, przez krótsze okresy, również innych żydowskich zbiegów.