Szklane instrumenty w Polsce – instrumenty wytwarzane w Polsce ze szkła, przeważnie przez hutników szkła lub twórców wizualnych. Miały różnego rodzaju zastosowanie: pełniły funkcję użytkową (nadawanie sygnałów), bywały wyłącznie rekwizytem (zabawką, przedmiotem bez funkcji grania) lub instrumentem muzycznym. Najpopularniejsze i najczęściej spotykane to aerofony i idiofony.
Historia mały|Szklany róg z kolekcji Adolfa Dygacza mały|Szklany róg z motywem kwiatowym mały|Szklane gwizdki Szklane instrumenty kolekcjonował w Polsce etnomuzykolog Adolf Dygacz. Najprawdopodobniej zostały mu podarowane przez hutników szkła podczas prowadzonych przez Dygacza badań etnomuzykologicznych, czyli zbierania pieśni zawodowych o tematyce hutniczej w terenie, a także z okazji Dnia Hutnika (związanego ze świętem św. Floriana, patrona hutniczej grupy zawodowej). Nieznani są twórcy instrumentów szklanych oraz ich dokładne pochodzenie (huta, w której zostały stworzone). Instrumenty stanowiły dodatek do badań Dygacza. Nie były zawodowo wytwarzane (jako przedmiot w ramach linii produkcyjnej hut). Ich konstruowanie wymagało specjalnych umiejętności hutniczych (cięcie, szlifowanie czyli polerowanie szkła, wiercenie otworów specjalnymi wiertłami).