Dodatkowo niektóre instrumenty wymagały techniki wyrabiania rurek i prętów szklanych, ich przecinania, „wyciągania” (długość) i wyginania oraz wytapiania pod kątem.
W Polsce trudno było natrafić na informatorów grających na instrumentach szklanych, o czym świadczy niewielka liczba nagrań szklanych dźwięków. O sześciu indywidualnych wykonawcach (grających na butelkach, szklanym ksylofonie, szklanej trąbce, piszczałce bez otworów bocznych, jak i z otworami, dudach szklanych) oraz Kapeli z Krosna (w składzie: kieliszki, cymbałki, dudy w podwójnej obsadzie, trąbka) wspominał Dygacz w swoim artykule z 1979.
Rodzaje szklanych instrumentów Wśród archiwalnych maszynopisów Dygacza, które znajdują się w Muzeum „Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie” odnaleziono notatkę wskazującą na występowanie na terenie Polski aż 22 rodzajów instrumentów szklanych. Na liście znalazły się:
gwizdek prosty skuducze fujarka bez otworów bocznych fujarka z otworami bocznymi trąbka fanfarowa trąbka naturalna waltornia róg trąbka z fujarką bęben pląkawka kieliszki dudy cymbałki butelki (ubite, zawieszone, stojące) saksofon szklanki skrzypce gitara piszczel z szklaną taflą harmonika szklana bańka z wodą.