Rycerz doceniła historię jako „tragiczną i poruszającą”.

Michał Studniarek – Czas nie czeka na nikogo Dunin-Wąsowicz opisał opowiadanie jako oparte na ciekawym pomyśle („widmowa wizualizacja przedwojennej Warszawy”), ale „przeźroczyste stylistycznie”. Według Dębskiej, utwór jest mniej opowiadaniem, a bardziej rozwlekłą impresją na temat symbolicznej śmierci miasta (Warszawy), koncentrującą się na „nieobecności materialnego kształtu przedwojennej Warszawy w jej współczesnym pejzażu”.

Piotrowski uznał opowiadanie za jedno ze słabszych w antologii, bez „głębszej fabuły i ciekawej akcji”, interesujące raczej tylko dla fanów miasta Warszawy. Odmiennie, Kopyra opowiadanie uznał za ciekawe i jedno z lepszych w zbiorze, klasyfikując je do gatunku urban fantasy. Podobnie pozytywnie oceniła je Rycerz, pisząc, że jest to utwór „niebanalny, niezwykły i czarujący”.

Jan Atmański – Czas życia Bohater opowiadania, informatyk, opracowuje program, który dokładnie określa prawdopodobieństwo zgonu określonego klienta;