W Stanisławowie więzienną kaplicę o powierzchni 120 m² przekształcono w zbiorową celę; przebywało w niej zwykle od 120 do 300 więźniów.

Łóżek lub prycz wystarczało tylko dla nielicznych, a czasami cele były ich całkowicie pozbawione. W tej sytuacji więźniowie musieli spać na mokrych cementowych podłogach lub na wiązce zgniłej słomy. Zdarzało się, że mogli spać jedynie na zmianę lub w jednej pozycji. W takich warunkach przewrócenie się na drugi bok wymagało niekiedy, aby wszyscy więźniowie uczynili to jednocześnie.