Ujęto 5 strażników, reszta obsady placówki jeszcze przed nadejściem powstańców uciekła do Rozóg.
O przebywających w Myszyńcu powstańcach dowiedziało się carskie dowództwo, które wysłało w kierunku Myszyńca kolumny wojsk z Pułtuska i Łomży pod dowództwem Piotra Wałujewa, dowódcy garnizonu pułtuskiego. Z uwagi na przewagę liczebną i technologiczną wojsk rosyjskich Padlewski przyjął taktykę opartą na wykorzystaniu znajomości terenu oraz morale lokalnej ludności. Oddział powstańczy, oczekując na przybycie wojsk carskich, zajął pozycję ok. 2 km od Myszyńca w kierunku na Czarnię, w pobliżu wsi Surowe, nad strumieniem Trybówka.
Przebieg bitwy Padlewski dysponował dwoma batalionami strzelców. Pierwszy dowodzony był przez Władysława Wilkoszewskiego, liczył ok. 400 osób. Został umieszczony w tyralierze wzdłuż strumienia. Drugi, dowodzony przez ppłk. Karola Fryczego, liczący ponad 300 powstańców, pozostawał w rezerwie. Istotną część sił obu batalionów stanowili kosynierzy. Wojska rosyjskie liczyły 600 piechurów i 300 konnicy oraz baterię dział.