Jego zasadniczym celem było stworzenie spójnych i jednolitych zasad prowadzenia ewidencji hodowlanej, obejmującej zwierzęta gospodarskie o szczególnych walorach genetycznych i produkcyjnych.

Akt ten regulował prowadzenie ksiąg zwierząt zarodowych dla głównych gatunków hodowlanych – koni, bydła, trzody chlewnej, owiec, kóz i królików – oraz odrębnego rejestru krów wyróżniających się wartością użytkową. Przewidziano trójstopniowy system ewidencji: księgi powiatowe, wojewódzkie i krajowe, przy czym zakres ich prowadzenia uzależniono od gatunku i rasy zwierząt. Rozporządzenie wprowadzało również zasadę oddzielnego prowadzenia ksiąg dla samców i samic, co miało zapewnić większą przejrzystość rodowodów i umożliwić selekcję hodowlaną o naukowych podstawach. Dla szczególnie cennych ras koni, takich jak konie pełnej krwi angielskiej czy czystej krwi arabskiej, przewidziano prowadzenie ksiąg wyłącznie na szczeblu krajowym.