Józef Michał Chomiński interpretował kolejne pieśni jako wprowadzenie w krajobraz kurpiowski (1), wyrażenie wiary w życie pozagrobowe (2), wyrażenie religijności (3), podróż panny młodej do ślubu (4), żal panny młodej za domem rodzinnym (5) oraz afirmację życia (6). Grażyna Dąbrowska widziała w nich z kolei tęsknotę za ukochaną (1), rozmowę panny młodej ze zmarłą matką (2), przybycie pana młodego i gości do obejścia panny młodej (3, 4), przygotowania panny młodej do ślubu (5) oraz zabawę weselną (6).

Recepcja thumb|Tadeusz Joteyko, Mateusz Gliński, Szymanowski, Stanisław Wiechowicz, Jan Głowacki, Stanisław Niewiadomski, Józef Koffler i Witold Maliszewsi jako członkowie jury państwowej nagrody muzycznej za rok 1932 W recenzji wydania Sześciu pieśni kurpiowskich Stanisław Wiechowicz pisał:, że pojawienie się opracowań pieśni ludowych na chór Szymanowskiego jest dla śpiewactwa naszego wydarzeniem ważnym. Technika i styl tych opracować przebija na wylot mchem porosły mur specyficznie polskiego komunału chóralnego [...]. Utwory Szymanowskiego oparte na folklorze kurpiowskim wpłynęły na popularność Kurpiowszczyzny bardziej, niż utwory inspirowane folklorem góralskim spopularyzowały Podhale. Jednocześnie zafascynowanie Szymanowskiego Kurpiami nie przybrało tak dużej miary. Kompozytor nie przyjechał do Puszczy Kurpiowskiej, nie obcował ani z mieszkańcami, ani z muzyką tego regionu.