Friedrich Adam Julius von Bernhardi (ur. 22 listopada 1849 w Petersburgu, zm. 11 grudnia 1930 w Jeleniej Górze) – niemiecki generał kawalerii i teoretyk wojskowości, syn dyplomaty i historyka Theodora von Bernhardiego.
Jako autor książki Deutschland und der nächste Krieg (pol. „Niemcy a następna wojna”) z 1912 roku, jest uznawany za jednego z czołowych przedstawicieli niemieckiego militaryzmu i duchowego ojca niemieckiego szowinizmu początku XX wieku. W czasie I wojny światowej dowodził V Korpusem Rezerwowym na froncie wschodnim, a następnie jednostkami na froncie zachodnim.
Życiorys Urodził się w Petersburgu jako syn Theodora von Bernhardiego i Charlotte von Krusenstern. W 1869 roku wstąpił do armii pruskiej i walczył w wojnie francusko-pruskiej (1870–1871). Po ukończeniu kursów w Akademii Wojennej w Berlinie w 1878 roku dołączył do Biura Topograficznego Wielkiego Sztabu Generalnego. Kilkukrotnie przebywał wówczas w Grecji opracowując mapy półwyspu Bałkańskiego. W 1886 roku, w stopniu kapitana (niem. Hauptmann), został oficerem sztabu 15. Dywizji Piechoty. W latach 1891-1894 pełnił funkcję attaché wojskowego w Szwajcarii. Po powrocie do Niemiec został dowódcą 20. Pułku Dragonów. Od 1898 do 1901 roku ponownie służył w Sztabie Generalnym i znalazł się w grupie oficerów opracowujących Plan Schlieffena.