Po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) w 1901 roku, stanął na czele 31. Brygadzie Kawalerii. Trzy lata później został dowódcą 7. Dywizji Piechoty, co wiązało się z awansem na generała porucznika (niem. Generalleutnant). Od 1907 roku dowodził VII Korpusem w Münster, a w 1909 przeszedł na emeryturę w stopniu generała kawalerii (niem. General der Kavallerie). P
Pisma i poglądy Największy rozgłos przyniosła mu książka Deutschland und der nächste Krieg (1912), w której opierając się na zasadach darwinizmu społecznego przedstawiał wojnę jako „biologiczną konieczność” i podstawowe narzędzie polityki międzynarodowej. Uważał, że państwa posiadają naturalne prawo do ekspansji kosztem słabszych narodów, zaś walka zewnętrzna jest kluczowa dla utrzymania siły i zdrowia narodu. Postulował: konieczność zdobycia dla Niemiec „przestrzeni życiowej” (*Lebensraum*) na Wschodzie, prowadzenie wojny prewencyjnej wobec Francji i Rosji, odrzucenie pacyfizmu i ograniczeń prawa międzynarodowego.