W maju 1945 roku spisał relację z pobytu w getcie w Czachulcu, opisując także jego likwidację, którą przekazał następnie do CŻKH. W tym samym miesiącu, najprawdopodobniej dzięki zabiegom Waldmana, do Chełmna przybyła grupa członków Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce pod przewodnictwem Zofii Nałkowskiej, w której sam uczestniczył jako współpracownik CŻKH. Rolę Waldmana jako inicjatora badań dotyczących działalności obozu w Chełmnie nad Nerem podkreślali m.in. Józef Kermisz, Wacław Barcikowski i Filip Friedman. Protokoły sporządzone przez Waldmana zostały również wykorzystane przez Nachmana Blumentala do napisania pierwszego artykułu poświęconego obozowi w Chełmnie, opublikowanego 5 czerwca 1945 roku na łamach gazety „Robotnik”. Z materiałów Waldmana korzystał również najprawdopodobniej Władysław Bednarz podczas prowadzonego przez niego śledztwa.

Zmarł w Szpitalu Powiatowym w Turku, 1 września 1945 roku, w wyniku rany postrzałowej, którą odniósł tego samego dnia we własnym mieszkaniu. Według ustaleń Łucji Pawlickiej-Nowak, Waldman miał zostać zamordowany przez członków oddziału „Dowództwo AK Por. Groźnego” pod dowództwem Eugeniusza Kokolskiego ps. „Groźny”.