Opisane przedsiębiorstwo tramwajowe w okresie swojej działalności zatrudniało od 150 do ok. 300 pracowników akordowych, etatowych oraz dniówkowych. Pośród nich byli przede wszystkim tramwajarze noszący specjalne umundurowanie. Na początku obejmowało ono jedynie granatowe czapki, prawdopodobnie pochodzące z miejskiego taboru tramwajowego i opatrzone emblematem łódzkich tramwajów (uskrzydlone koło z piorunami) z dodatkową gwiazdą Dawida. Od około 1943 roku pracownicy otrzymali także chałaty z naszywką „Straßenbahn” oraz czapki typu „krymki”. Funkcję pełnioną na tramwaju wskazywała opaska noszona na przedramieniu, oznaczona symbolem gettowskiego przedsiębiorstwa tramwajowego (uskrzydlone koło), skrótem jego nazwy (ES-G) oraz nazwą stanowiska (np. „Waggonführer”) lub symbolem odpowiedniej służby, jak konserwacja torów.
Na początku października 1941 roku uruchomiono pierwsze kursy tramwajów na trasie wzdłuż ul. Brzezińskiej (obecnie Wojska Polskiego) od Bałuckiego Rynku oraz na wybranym fragmencie . W maju 1942 roku linia została przedłużona do bocznicy kolejowej Radegast.