Wyposażenie radioelektroniczne i kierowania ogniem wówczas stanowiły: amerykański radar dozoru powietrznego SPS-6C, brytyjski radar dozoru nawodnego Type 293Q i radar nawigacyjny Sperry HDWS Mk 2. „Cayuga” i „Athabaskan” w odróżnieniu od pozostałych zachowały swój unikalny dalocelownik Mk 6 z radarem artyleryjskim Type 275 oraz nie otrzymały radarów artyleryjskich AN/SPG-34 na stanowiskach dział. Okręty otrzymały też nowsze stacje hydrolokacyjne: brytyjskie Type 164B i Type 162 (lub amerykańską SQS-501) i amerykańską SQS-10.
Służba thumb|„Cayuga” w Kure, 1951 rok HMCS „Cayuga” wszedł do służby po ukończeniu i próbach odbiorczych 20 października 1947 roku. Został następnie skierowany wraz z bliźniaczym „Athabaskanem” do służby na zachodnim wybrzeżu Kanady. Podczas przejścia na Ocean Spokojny do bazy doszło do awarii przewodów pary w jednej turbinie, ale okręt doszedł do celu z prędkością 8 węzłów na drugiej turbinie. Po modernizacji został przeklasyfikowany na niszczyciel eskortowy, otrzymując w listopadzie 1949 roku nowy numer taktyczny DDE 218 (zapisywany jako numer burtowy w formie samej liczby: 218).