To czy to sami ceramicy wycinali formy oparte na tych motywach pozostaje niejasne. Wiadomo natomiast iż były one często wymieniane pomiędzy warsztatami, a nawet ośrodkami produkcji. Oprócz nakładek jako dekorację stosowano również ryte motywy geometryczne (Kerbschnitt), a czasami także wzory wyciskane lub wydrapywane, niektóre w połączeniu, a inne zamiast nakładek. Z początkiem XVIII wieku w Westerwald zaczęto stosować Redtechnik (dekorację wydrapywaną) oraz Knibistechnik, która polegała na łączeniu ze sobą nadruków z niewielkiego, drewnianego, ostro zakończonego stempla tak by tworzyły fale lub wstęgi. Z końcem XVI wieku pojawiła się dekoracja wykonywana błękitem kobaltowym, która stała się czymś charakterystycznym dla wyrobów z Raeren, a przede wszystkim Westerwaldu. Pod koniec XVII wieku zaczęto używać również szkliwa manganowego.
thumb|Dzban z dekoracją ze scenami biblijnymi i malaturą wykonaną błękitem kobaltowym. Raeren lub Westerwald, pierwsza ćwierć XVII wieku. Muzeum Narodowe w Krakowie Niemieccy rzemieślnicy pilnie strzegli sekretu szkliwa solnego, czemu sprzyjała organizacja cechowa, w ramach której wytwarzano ceramikę, otwarta jedynie dla obywateli niemieckich miast. Produkcja kamionki szkliwionej solą wymagała rozwiniętej technicznej infrastruktury oraz dostępu do soli i paliwa, jak również dobrej jakości gliny.