W połowie XVII wieku ceramicy z Westerwald rozwinęli własną wersję dzbana z Raeren, w którym dekoracja na sferycznym lub częściej jajowatym kształcie przyjmowała układ strefowy, pojawił się też typowy kufel. Od końca XVII wieku specjalne miejsce w produkcji Westerwaldu zajmują dzbany nazywane „Anna Regina” i „Georgus Rex”, przeznaczone na rynek angielski. Poprzez migrujących garncarzy wpływy ceramiki z Westerwaldu docierały do innych regionów Niemiec, przede wszystkim rejonu Nadrenii wokół Bonn, Hesji, Bawarii i Alzacji.
thumb|Kufel z oprawą srebrną z wykonanymi emalią postaciami apostołów. Creußen, połowa XVII w. Muzeum Narodowe w Warszawie W XVII wieku ważnym ośrodkiem produkcji kamionki stało się Creußen, gdzie szybko rozwinięto oryginalne formy naczyń, w tym jajowate butle z reliefową dekoracją o motywach hagiograficznych. Wyrabiano je z żelazistych glin, które po wypaleniu zyskiwały zabarwienie czerwonawe i były kryte ciemnobrązową polewą. W trzeciej ćwierci XVII wieku zwiększyło się użycie emalii, co było pochodną powiązań z dekoratorami szkła z Czech i Fichtelgebirge.