W drugiej połowie XVI w. rosło znaczenie ceramiki z Raeren, gdzie rozwinęła się produkcja wysokiej jakości kamionki, często w formie dużych naczyń, zazwyczaj dzbanów, z aplikowaną dekoracją i brązową polewą. Renoma jaką cieszyły się wyroby z Raeren miała swoje źródło głównie w twórczości kilku ceramików, przede wszystkim z rodziny Mennicken, spośród których szczególnie wyróżniał się (fl 1568 do 1594). Stworzył on typ dzbanka z szerokim pasem cylindrycznym, z dekoracją reliefową, krytego brązową polewą. Jako pierwszy ok. 1580 zastosował dekorację błękitem kobaltowym, co później stało się znakiem rozpoznawczym ceramiki z Westerwaldu.
thumb|Dzbany z dekoracją wykonaną w błękicie kobaltowym i fiolecie manganowym. Westerwald, druga połowa XVII wieku. Rijksmuseum Ok. 1590 ceramicy z Raeren i Siegburga przenieśli się do Westerwaldu, a ci, którzy pozostali w Raeren tworzyli całkowicie w stylu charakterystycznym dla Westerwaldu. Po tym zasileniu przez nowych ceramików kamionka z Westerwaldu weszła w okres artystycznego rozkwitu i region pozostał głównym centrum produkcji nadreńskiej ceramiki aż do XVIII wieku. Wpływy Raeren i Siegburga zostały zaadaptowane do charakterystycznej szarej ceramiki powstającej w wyniku wypalania redukcyjnego.