Frunzego, po czym został szefem sztabu, a we wrześniu 1937 dowódcą 11 pułku kawalerii Samodzielnej Buriacko-Mongolskiej Brygady Kawalerii w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym.
W czerwcu 1938 został zwolniony z armii i 3 lipca 1938 aresztowany przez NKWD, następnie osadzony w więzieniu śledczym w Czycie. W czerwcu 1940 został zwolniony i w lipcu 1940 przywrócony do służby w armii. Objął funkcję wykładowcy taktyki kawaleryjskich kursów doskonalenia kadry dowódczej Armii Czerwonej Nowoczerkasku, a od lipca do listopada 1941 wykładał taktykę w Nowoczerkaskiej Szkole Kawalerii, w listopadzie 1941 został dowódcą pułku kawalerii w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym w Krasnodarze.
Od grudnia 1941 brał udział w wojnie z Niemcami jako dowódca 190 pułku kawalerii, od czerwca do września 1942 szef sztabu Samodzielnej Brygady Zmotoryzowanej, a od września 1942 do marca 1943 dowódca 40 Brygady Piechoty. Walczył na Froncie Zakaukaskim (grudzień 1941), Kaukaskim (od grudnia 1941 do stycznia 1942), Krymskim (od stycznia do maja 1942), Północno-Kaukaskim (od maja do września 1942 i od lutego do marca 1943) i w składzie Czarnomorskiej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego (od września 1942 do lutego 1943). Brał udział w obronie Krymu i Kaukazu, operacji armawirsko-majkopskiej, tuapseńskiej, północnokaukaskiej i krasnodarskiej.